Ethical Reflections

Ethical Reflections

Theoretical Arguments in Ethics: Analyzing and Examining the C. D. C. Reeve’s Presentation of Aristotle’s Ethics

Document Type : Original Article

Authors
sara ghane 1
zahra Khazaei 2
Mohsen Javadi 2
1 Ph.D student of Ethics, University of Qom, Qom, Iran.
2 Professor at University of Qom, Faculty of Theology and Islamic Studies, Ethics Department, Qom, Iran.
10.30470/er.2024.2017048.1278
Abstract
Some moral philosophers consider ethical arguments to be theoretical and the result of these arguments to be a type of proposition or belief that is true or false, but some consider these arguments to be practical arguments. The same difference is substantial regarding the interpretation of Aristotle's view on ethics. Reeve asserts that moral arguments are theoretical based on his interpretation and of Aristotle's works. Aristotle has researched the axioms of ethics by examining the principles of different sciences and the method of acquiring them and has shown that it is possible to consider the propositions of ethics and the logic governing them similar to other theoretical sciences. Despite this, two basic points undermine this analysis. The arguments in theoretical sciences require a certain degree of necessity, while ethics does not. Second, the propositions of ethics have exceptions and according to Aristotle, they are of the hôs epi to polu type; It means that they are true in most of the times and conditions. What we have presented in response to these two issues in order to defend the theoretical nature of moral arguments is that the necessity of moral arguments is De Dicto necessity and not De Re necessity. Moral arguments are made up of two levels. At the first level, we are faced with theoretical arguments that determine the happiness of human beings; and at the second level, we are faced with arguments of the type of deliberation, in which hôs epi to polu propositions are included in the argument.
Keywords
Ethics
Theoretical Argument
Aristotle
Reeve
Hôs Epi to Polu Propositions
De Dicto necessity

Subjects

Article Title Persian

جایگاه برهان نظری در فلسفۀ اخلاق: تحلیل و بررسی روایت سی. دی. سی. ریو از اخلاق ارسطو

Authors Persian

سارا قانع 1
زهرا خزاعی 2
محسن جوادی 2
1 دانشجوی دکتری تخصصی فلسفه اخلاق، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایران.
2 استاد گروه فلسفه اخلاق، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه قم، قم، ایران.
Abstract Persian

برخی فلاسفۀ اخلاق استدلال‌های اخلاقی را از زمرۀ استدلال‌های نظری می ­انگارند و نتیجۀ این استدلال‌ها را نوعی گزاره یا باور می­ دانند که صدق و کذب‌پذیر است و برخی دیگر این استدلال‌ها را از جنس استدلال‌های عملی می ­دانند. این اختلاف‌نظر دربارۀ تفسیر نظر ارسطو از اخلاق نیز وجود دارد. ریو با تفسیر و بازخوانی آثار ارسطو چنین ادعا می­ کند که استدلال‌های اخلاقی، ترکیبی از استدلال‌های نظری و عملی هستند. ارسطو با بررسی مبادی علوم گوناگون و روش کسب آنها دربارۀ بدیهیات علم اخلاق پژوهش کرده و نشان داده است که می­ توان گزاره­ های اخلاق و منطق حاکم بر آنها را مشابه علوم نظری دیگر تحلیل کرد؛ اما دو نکتۀ اساسی این تحلیل را تضعیف می­ کند: نخست اینکه برهان‌های علوم نظری دارای نوعی ضرورت هستند؛ درحالی‌که در اخلاق، چنین ضرورتی دیده نمی­ شود­. دوم اینکه گزاره ­های علم اخلاق دارای استثنا و به تعبیر ارسطو از نوع «در اکثر موارد» هستند؛ یعنی در اکثر مواقع و شرایط، برقرار و صادق هستند. آنچه در پاسخ به این دو مسئله در راستای دفاع از نظری بودن استدلال‌های اخلاقی بیان کرده ­ایم، این است که ضرورت استدلال‌های اخلاقی از نوع ضرورت De Dicto است و نه ضرورت De Re. همچنین استدلال‌های اخلاقی دارای دو سطح یا مرحله هستند: در سطح اول با استدلال‌های نظری مواجه هستیم که سعادت انسان‌ها را معیّن می ­کند و در سطح دوم با استدلال‌هایی از نوع تأمل روبه‌رو هستیم که گزاره ­های «در اکثر موارد» در این مرحله به استدلال وارد می ­شوند.

Keywords Persian

اخلاق
برهان نظری
ارسطو
ریو
گزاره های hôs epi to polu
ضرورت De Dicto
ابن‌سینا، حسین عبدالله. (1391). الشفا. تصدیر: طه حسین پاشا، مراجعه: دکتور ابراهیم مدکور، قم: مکتبة سماحة آیت‌الله العظمی المرعشی.
ارسطو. (۱۳۸۵ «الف»). اخلاق نیکوماخوس. ترجمۀ محمدحسن لطفی، تهران  ایران: طرح نو.
ارسطو. (1385 «ب»). متافیزیک (مابعدالطبیعه). ترجمۀ محمدحسن لطفی، تهران: طرح نو.
ارسطو. (1387). تحلیل ثانوی. ترجمۀ علیرضا فرح‌بخش، (تحلیل ثانوی ارسطو به همراه مقدمه و تفسیری از جاناتان بارنز)، تهران: رهنما.
انواری، سعید. (1400). «نحوۀ بیان ضرب‌های منتج قیاس در سنت منطق‌دانان قرون وسطی». منطق‌پژوهی، 12 (1): 25-37.
سعیدی مهر، محمد. (۱۳۸۳). «جهت جمله‌ای و جهت شیئی». پژوهشنامۀ فلسفۀ دین (نامۀ حکمت)، ۲ (۱): ۱۲۵-۱۴۸.
علامه حلی، حسن بن یوسف. (1395). الجوهر النضید. مترجم: منوچهر صانعی دره­بیدی، تهران: انتشارات حکمت، چاپ هشتم.
محمد قربانیان، هومن. (1401). «مطالعه و نقد دیدگاه سنتی دربارۀ عدم تقارن موضوع - محمول». حکمت و فلسفه. 18 (72): 195-217.
نبوی، لطف‌الله. (زمستان 1376). «منطق حملی بر اساس ضرب (IE - O) Ferio». مدرسۀ علوم انسانی، (5): 95-101.
Aristotle. (2014). Prior Analytics. Translated by: Robin Smith. Cambridge: Hackett Publishing Company.
Audi, Robert. (2006). Practical Reasoning and Ethical Decision. London: Routledge.
Baehr, Jason. (2012). “Two Types of Wisdom”. Acta Anal, 27, pp. 81–97.
Beziau, Jean-yves & Read, Stephen. (2014). “Square of Opposition: A Diagram and a Theory in Historical Perspective”. History and Philosophy of Logic, 35:4, pp. 315-316.
Broome, John. (2013). Rationality Through Reasoning. New York: Blackwell.
Cohen, S. Marc, Curd, Patricia & Reeve, C. D. C. (eds.) (2016). Readings in Ancient Greek Philosophy: From Thales to Aristotle. Indianapolis: Hackett Publishing Company.
Gasser-Wingate, Marc. (2016). “Aristotle on Induction and First Principles”. Philosopher, Imprint 16, pp. 1- 20.
Hawthorne, john.  (2021). “Inductive Logic”. The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Spring 2021 Edition), Edward N. Zalta (ed.), from: URL = <https://plato.stanford.edu/archives/spr2021/entries/logic-inductive/>.
Künne, Wolfgang. (2003). Conceptions of Truth. Oxford: Oxford Academic.
Long, Christopher P. (2010). Aristotle on the Nature of Truth. New York: Cambridge University Press.
Lukasiewicz, Jan. (2021). Aristotle’s Syllogistic from the Standpoint of Modern Formal Logic, 2nd ed. New york: Oxford University Press Academic Monograph Reprints.
Plantinga, Alvin. (1969). “De Re et De Dicto”. Noûs, 3(3), 235–258.
Reeve, Charles. David. C. (1992). Practices of Reason: Aristotle's Nicomachean Ethics. New York: Oxford University Press.
Reeve, Charles. David. C. (2012). Action, Contemplation, and Happiness: an Essay on Aristotle. Harvard University Press.
Sandywell, Barry. (1996). Presocratic Philosophy, Vol 3. New York: Routledge New York. ISBN 9780415101707.
Winter, Michael. (1997). “Aristotle, hōs epi to polu Relations, and a Demonstrative Science of Ethics”. Phronesis, 42(2), pp 163–189.
Zuppolini, Breno. (2021). “Immediacy in Aristotle’s Epistemology”. Phronesis, 66(2), pp 111-138.
 
 

  • Receive Date 21 March 2024
  • Revise Date 20 July 2024
  • Accept Date 29 July 2024