هدف از این مقاله رسیدن به فهمی از دلایلِ پاسخِ مثبت به این پرسش است که «آیا آموزش هر درسی به تربیت اخلاقی شاگردان خواهد انجامید؟». مسئله آن است که اگر کسی چنین ادعایی را پیش کشید چگونه می‌تواند آن را موجه یا معقول گرداند؟ این مقاله می‌کوشد تا به روش توصیفی- تحلیلی، با نگاهی از منظر تاریخ فلسفه، به واکاوی اندیشه‌های پیترز، که از برجسته‌ترین فیلسوفان تحلیلیِ تربیتی سده بیستم بوده است، بپردازد و از لابه‌لای نوشته‌های او این ادعا را روا گردانده و دلایل وی در این باره درساختاری نو و منسجم به بحث بگذارد.
یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که به باور پیترز، آموزشِ شایسته دانش‌های گوناگون، خرد شاگردان را شکوفا کرده و آنان را برخوردار از نگرش ناابزاری و توانمند در پرسندگی می‌گرداند. این دو، شاگردان را در رشد اخلاقی کمک خواهد کرد. نتیجه کار نشان می‌دهد که پیترز، در واقع، بر آن است که آموزگار/ استاد به‌گونه‌ای غیرمستقیم کار تربیت اخلاقی شاگردان را پیش می‌برد. ولی این ادعاها چالش‌هایی را فرارو دارد که مقاله می‌کوشد با بازاندیشی مبانی اندیشه پیترز آنها را پاسخ دهد.