تفسیرهایی که در هرمنوتیک قرن بیستم از مفهوم فرونسیس ارسطویی، به خصوص در آثار گادامر، انجام شده است نشان دهندۀ ارتباطی معنادار میان این مفهوم و زیباشناسی است. درحالی که مراجعه به عبارت‌های ارسطو در اخلاق نیکوماخی شواهد روشنی برای پشتیبانی از این تفسیرها به دست نمی‌دهد. اینک بخشی از آثار ارسطو که دربردارندۀ نظریات وی درباب زیبایی و هنر بوده از دست رفته است و از آن جز اندکی در دست ما نیست، اما در اخلاق ارسطویی نشانه‌هایی وجود دارد که شاید بتوان با تکیه بر آن‌ها جایگاهی برای زیبایی در اخلاق ارسطو یافت. اگر این نشانه‌ها برای آشکار کردن ارتباطی زنده و مؤثر میان نظریۀ اخلاقی ارسطو و زیبایی قدرت کافی را داشته باشد، می‌توان گفت تفسیرهای هرمنوتیکی، به طور مشخص تفسیر گادامر، به شکلی روشن در سیاق عبارت‌های ارسطو جای می‌گیرد. بررسی شواهد متنی حاکی از آن است که این تفسیرها در نگاه اول از سیاق عبارت‌های ارسطو برنمی‌آید، اما در جهت خلاف چارچوب ارسطویی نیز قرار ندارد و نمی‌توان آن‌ها را منافی سنت متنی ارسطو قلمداد کرد. در حقیقت متون اخلاقی ارسطو در خصوص زیبایی منفعل و ساکت است و اثر مستقل او درباب زیبایی نیز در دست نیست. این تفسیرها با بهره‌گیری از خلائی که در متون ارسطو وجود دارد و تأکید کردن بر جنبه‌هایی در عبارت‌های ارسطو که در تفسیرهای پیشین خاموش مانده است راه خود را گشوده‌اند.