Document Type : Original Article
Article Title Persian
Authors Persian
هستۀ مرکزی و غایت هرمنوتیک گادامر، تأمل فلسفی در ماهیت فهم و تبیین چگونگی دستیابی به آن است. فهمی که تاریخمندی، زبانمندی و بازیمندی شاخصههای آن هستند و در بستر ساحات وجودی انسان (سنت، تاریخ و فرهنگ) متعین میشود. نوشتار پیشرو بر آن است تا بر پایۀ شاخصههای تعیینکنندۀ یادشده، هرمنوتیک فلسفی گادامر را در آینۀ وظیفه گرایی و پیامدگرایی اخلاقی بررسی کند و در متن این بررسی به امکانسنجی واگرایی وظیفهگرایی اخلاقی و همگرایی پیامدگرایی اخلاقی با رویکرد هرمنوتیکی گادامر بپردازد. از منظر فلسفۀ گادامر، هر کنشی (اخلاقی/ سیاسی) در موقعیت هرمنوتیکی رخ میدهد. این بدان معناست که دانش اخلاقیای با هرمنوتیک فلسفی گادامر منطبق است که در تقابل با مطلقانگاری، ماهیت وجودی و تاریخی کنشگر را در خود جای دهد. از این رهگذر به نظر میرسد دانش اخلاقی پیامدگرا دانشی است که امکان این کنش اخلاقی را برای کنشگر فراهم میکند و در نقطۀ مقابل، دانش اخلاقی وظیفهگرا بر پایۀ مطلقانگاری، این امکان را سلب خواهد کرد و کنش اخلاقی را تا سطح عمل بازتولیدی صرف، فرو خواهد کاست. البته شاخصههای خاص هرمنوتیک گادامر راه را برای امکان انطباقپذیری با اخلاق وظیفه گرا نیز هموار میکند.
Keywords Persian