Ethical Reflections

Ethical Reflections

A Study of the Concept of Omoiyari (Japanese-Style Empathy) in Moral Education of Japanese Elementary Schools: The Mutual Effects of Empathy and Solidarity on Students

Document Type : Original Article

Authors
Zahra Tehranitaj 1
Ali Golmohammadi 2
Nahid Pourrostami 2
1 Master of Japanese Studies, Department of South and East Asia and Pacific Studies, Faculty of World Studies, University of Tehran, Tehran, Iran
2 Associate Professor of Japanese Studies, Department of South and East Asia and Pacific Studies, Faculty of World Studies, University of Tehran, Tehran, Iran
10.30470/er.2025.2044680.1379
Abstract
This study explores how the concept of Omoiyari_a distinctly Japanese form of empathy_is taught in Japanese elementary schools and how this teaching reciprocally strengthens students’ social behaviors and sense of solidarity. Omoiyari, which refers to an intuitive understanding of others’ feelings and needs, is a cornerstone of Japanese culture and holds a central position in the nation’s educational system. The study adopts Émile Durkheim’s theory of education as its theoretical framework. According to Durkheim, education is a fundamental institution for cultivating altruism and fostering social solidarity, guiding individuals from egocentric to altruistic orientations. Methodologically, the research employs a directed qualitative content analysis using the unstructured matrix approach. The analysis focuses on the content of the Japanese moral education textbook Our Moral, examining it through the theoretical lenses of altruism, teamwork, and the school environment. Findings reveal that the curriculum promotes mutual assistance and cooperative behavior across three levels: intrapersonal, interpersonal, and societal. Moreover, themes related to altruism contribute both to the development of cohesive teamwork and to the nurturing of empathetic school environments. Conversely, the presence of such cohesive and empathetic communities reinforces altruistic behavior among students. This reciprocal dynamic plays a crucial role in forming empathetic and cooperative communities within Japanese schools and offers a valuable model for educational systems in other countries.
Keywords
Altruism
Education
Empathy
Japanese Culture
Teamwork
Unselfishness

Subjects

Article Title Persian

بررسی مفهوم اُموی‌یاری (همدلی به شیوه ژاپنی) در درس آموزش اخلاق دبستان‌های ژاپن: تأثیرات متقابل همدلی و همبستگی در دانش‌آموزان

Authors Persian

زهرا تهرانی تاج 1
علی گل محمدی 2
ناهید پوررستمی 2
1 کارشناس ارشد رشته مطالعات ژاپن، گروه مطالعات جنوب و شرق آسیا و اقیانوسیه، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، ایران.
2 دانشیار گروه مطالعات جنوب و شرق آسیا و اقیانوسیه، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، ایران.
Abstract Persian

این پژوهش به بررسی آموزش مفهوم اُموی‌یاری (همدلی به شیوه ژاپنی) در دبستان‌های ژاپن و تأثیرات متقابل آن بر تقویت رفتارهای اجتماعی و همبستگی میان دانش‌آموزان می‌پردازد. اُموی‌یاری به‌معنای درک شهودی احساسات و نیازهای دیگران و یکی از مفاهیم کلیدی فرهنگ ژاپن است که در نظام آموزشی این کشور جایگاه ویژه‌ای دارد. چارچوب نظری مورد استفاده در این پژوهش، نظریه تعلیم‌وتربیت دورکیم است. دورکیم آموزش‌وپرورش را نهادی کلیدی برای پرورش دگرخواهی و ایجاد همبستگی در جامعه می‌داند و معتقد است که آموزش اخلاق می‌تواند افراد را از گرایش‌های خودمحورانه به سوی گرایش‌های دگرخواهانه سوق دهد. روش پژوهش تحلیل محتوای کیفی جهت‌دار به روش ماتریس ساخت‌نیافته است. محتوای کتب آموزش اخلاق در دبستان‌های ژاپن یعنی کتاب «اخلاق ما» بر اساس شاخص‌های نظری دگرخواهی، کارِ گروهی و محیط مدرسه بررسی شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که این محتوا، رفتارهای مبتنی بر اُموی‌یاری را در سه سطح درون‌فردی، بین‌فردی و اجتماعی تقویت می‌کند. همچنین می‌توان گفت، مضامین مربوط به دگرخواهی بر کار گروهی همبسته و ایجاد محیطی همدل در مدرسه مؤثر است و از طرفی گروه و جامعه همبسته و همدل بر بروز رفتارهای دگرخواهانه تأثیرگذار است. این چرخه، نقش مهمی در شکل‌گیری جوامع همدل و همبسته در مدارس ژاپن ایفا می‌کند و می‌تواند الگویی برای نظام‌ آموزشی سایر کشورها باشد.

Keywords Persian

آموزش‌وپرورش
دگرخواهی
فرهنگ ژاپن
کارِ گروهی
نوع‌دوستی
همدلی
ایمان، محمدتقی؛ نوشادی، محمودرضا. (1390). «تحلیل محتوای کیفی». پژوهش، پاییز و زمستان، 3(2): 15-44.
تبریزی، منصوره. (1393). «تحلیل محتوای کیفی از منظر رویکردهای قیاسی و استقرایی». فصلنامه علوم اجتماعی، شماره 64، 106-138.
حسینی، افضل‌السادات. (1396). خلاقیت آموزشی: مقایسه نظام‌های آموزشی استرالیا، ژاپن و ایران. تهران: سازمان جهاد دانشگاهی تهران.
دورکیم، امیل. (1398). درباره تقسیم کار اجتماعی. مترجم: باقر پرهام. تهران: نشر مرکز.
سرکارآرانی، محمدرضا. (1381). فرهنگ آموزش در ژاپن. تهران: نشر روزنگار.
سعیدی، مهدی . (1403). «روایتی از چگونگی تلفیق اخلاق در برنامۀ درسی مدارس والدورف و اشارات تربیتی آن». تأملات اخلاقی، 5(3)، 111-143.
فییو، ژان کلود. (1372). مترجم: حسینی، روح‌ الله. «امیل دورکیم و تأمل در باب تعلیم‌وتربیت». مجله برگ فرهنگ، 121-134.
لوئیس، کاترین. (1396). مترجم: افشین‌منش، حسین. و ایلبگی طاهر، شیده. آموزش قلب‌ها و اندیشه‌ها _آموزش‌وپرورش ژاپن در دوره پیش‌دبستان و ابتدایی_. تهران: نشر سازوکار.
وکیل، فاطمه.، بناهان، مریم.، ستاری، علی.، و وجدانی، فاطمه. (1403). «تربیت اخلاقی مبتنی بر هویت اخلاقی یکپارچه: پلی میان نظر و عمل اخلاقی«. تأملات اخلاقی، 5 (1): 99-129.
Adachi, Keiichiro. /安達圭一郎 (1996). “A developmental study of compassion in children and students”/ 児童・生徒の思いやりに関する発達的研究. Beppu University Junior College Bulletin/ 別府大学短期大学部紀要/, 15, 101-107.
Bamkin, Sam. (2020). “The taught curriculum of moral education at Japanese elementary school: the role of classtime in the broad curriculum”, Contemporary japan, vol. 32, no. 2, 218–239.
Cave, Peter. (2004). “Bukatsudō: The Educational Role of Japanese School Clubs”. The Journal of Japanese Studies, 383-415.
Dewey, John. (1902). “The school as social center”. The university of Chicago, 3(2), 73–86.
Durkheim, Emile. (1952). Sociology and Education. Free Press, New York.
Durkheim, Emile. (1968). Moral education. Collier-Macillan, Canada.‏
Elo, Satu., & Kyngäs, Helvi. (2008). “The qualitative content analysis process. Journal of advanced nursing”. 62(1), 107-115.
Hara, kazuya. (2006). “The Concept of Omoiyari (Altruistic Sensitivity) in Japanese Relational Communication”. Intercultural Communication Studies, XV (1), 24-32.
Hechter, Michael., & Kanazawa, Satoshi. (1993). “Group solidarity and social order in Japan”, Journal of Theoretical Politics, 5(4), 455-493.
Hsieh, Hsiu Fang., & Shannon, Sarah E. (2005). “Three approaches to qualitative content analysis”. Qualitative health research, 15(9), 1277-1288.
Ikeda Naomi. & Ueta Kazuya. /池田直美, 植田和也. (2015). “A study on moral reading materials dealing with compassion and kindness”/ 「思いやり・親切」 を扱う道徳読み物資料に関する一考察. Kagawa University Comprehensive Research on Educational Practice /香川大学教育実践総合研究, 31, 107-118.
Imada, Toshie. (2010). “Cultural Narratives of Individualism and Collectivism: A Content Analysis of Textbook Stories in the United States and Japan”. Journal of Cross-Cultural Psychology, 43(4), 576–591.
Karasawa, Mayumi. & Hirabayashi, Hidemi. /唐澤真弓・平林秀美 (2013). “The cultural basis of compassion: A cross-cultural study of understanding others in preschool education” / 思いやりの文化的基盤: 就学前教育にみる他者理解の比較文化的研究. Bulletin of the Institute of Comparative Culture, Tokyo Women's University, 74 65-92.
Kanko/カンコ― (2018). Available at: https://kankogakuseifuku.co.jp/media/homeroom/vol148. (Accessed on 17 Dec 2024).
Keohane, Kieran. (2008). “Moral education and cosmopolitanism: Meeting Kant and Durkheim in Joyce”. Journal of classical sociology, 8(2), 262-282.‏
Kobayashi, Misako. /小林美佐子 (2013). “Creating the Compassion Scale” / 思いやり尺度の作成. Proceedings of the 55th Annual Meeting of the Japanese Society of Educational Psychology/ 日本教育心理学会総会発表論文集 第 55 回総会発表論文集, p. 108.
Khan, Yoshimitsu. (1997). Japanese moral education past and present. Fairleigh Dickinson Univ Press.‏
Lebra, Takie Sugiyama. (1976). Japanese patterns of behavior. University of Hawaii Press, Honolulu.
Luhmer, Klaus.SJ. (1990). “Moral Education in Japan”. Journal of Moral Education, 19(3), 172–181.
Maekawa, Yoshimiki., Uwano, Fumito., Kitajima, Eiki., & Takadama, Keiki. (2019). “How to Design Adaptable Agents to Obtain a Consensus with Omoiyari”. Springer International Publishing,‏ 462-475.
McCaffree, Kevin. (2020). “Towards an integrative sociological theory of empathy”. European Journal of Social Theory, 23(4), 550-570.‏
McCullough, David. (2008). “Moral and social education in Japanese schools: Conflicting conceptions of citizenship”. Citizenship teaching and learning, 4(1), 21-34.‏
MEXT/文部科学省 (2017). Elementary School Curriculum Guidelines/ 学習指導要領, March. Available at: mext.go.jp/content/20230120-mxt_kyoiku02-100002604_01.pdf. (Accessed on 7 Dec 2024).
MEXT/文部科学省 (No date). Available at: https://www.mext.go.jp/content/1384950_007.pdf. (Accessed on 7 Dec 2024).
Munzel, G. Felicitas. (2003). “Kant on Moral Education, or “Enlightenment” and the Liberal Arts”. The Review of Metaphysics, 57(1), 43–73. http://www.jstor.org/stable/20131938
Müller, Jan. (2020). “Feeling solidarity”, The Routledge Handbook of Phenomenology of Emotion, 532-542.‏
Nagao, Hiroshi. /長尾博 (2019). “Differences in the meaning of empathy and the Japanese word Omoiyari and their measurement”/ 共感性と日本語の 思いやりの意味の相違点とその測定. Kassui papers/ 活水論文/, 62, 1-15.
Our Moral, For first and second grade of elementary school / 私たちの道徳小学1.2年 (2014-2018a).
Our Moral, For first and second grade of elementary school / 私たちの道徳小学３.４年(2014-2018b).
Our Moral, For first and second grade of elementary school / 私たちの道徳小学５.６年(2014-2018c).
Our Moral, For first, second and third grade of intermediate school/ 私たちの道徳中学1.2.3年(2014-2018d).
Shimizu, Hidetada. & A. LeVine, Robert. (2001). Japanese Frames of Mind, cultural perspectives on human development.‏ Cambridge University press.
Singer, Alan., & Pezone, Micheal. (2003). “Education for social change: From theory to practice”. Workplace: a journal for academic labor, 5(2), 1-4.‏
Spiechowicz, Maria. (2016). “Omoiyari: the key word of harmonious Japanese communication”, new ways to face and (im) politeness, 169-186.
Takamatsu, Reina., Park, Joonha., & Matsuo, Akiko. (2024). “Morality through the lens of Confucian heritage countries: collective self-variations and moral worldviews”. Frontiers in Psychology, 15, 1-1-8.
Takizawa, Wawakana. & Suzuki, Yumi. /滝沢和香奈・鈴木由美 (2022). “The influence of preferences for everyday outdoor play on consideration. From a survey of fourth grade elementary school students”/ 日常的外遊びの好みが思いやりに与える影響_小学校 4 年生を対象にした調査から_. Proceedings of the 64th Annual Meeting of the Japanese Society of Educational Psycholog/ 日本教育心理学会総会発表論文集 第 64 回総会発表論文集,109.
Tatsuki, Shigeo. (2000). “The Kobe earthquake and the renaissance of volunteerism in Japan”. Journal of Kwansei Gakuin University Department of Sociology Studies, 87, 185-96.
Travis, Catherine. (1998). “Omoiyari as a core Japanese value: Japanese-style empathy”. Speaking of emotions: Conceptualisation and expression, 55-81.‏
Uchida, Yukiko. & Kitayama, Shinobu. /内田由紀子・北山忍 (2001). “Development and validation of a sympathy scale” / 思いやり尺度の作成と妥当性の検討. The Japanese Journal of Psychology, 72 (4), 275-282.
Unsriana, Linda., & Ningrum, Rosita. (2018). “The character formation of children in Japan: A study of Japanese children textbook on moral education (dōtoku)”. Lingua Cultura, 12(4), 363-367.
Yamamura, Asayo. & Nakaya, Motoyuki. /山村麻予・中谷素之 (2012). “What is the prosocial behavior for children?: Through analyses free answer of children”/ 児童が考える「思いやり」行動とはどのような行動か: 小学生を対象にした自由記述調査から. Osaka University Education Annual Report/ 大阪大学教育学年報/, 17, 31-44. https://doi.org/10.18910/12065.
 
 
 

  • Receive Date 12 January 2025
  • Revise Date 19 April 2025
  • Accept Date 30 April 2025